Met vallen en opstaan

De Tour is neergestreken in Luxor op een kampeerterrein bij een hotel en we hebben een rustdag. Of eigenlijk hebben we twee rustdagen. Is staat één rustdag in de planning, maar omdat de Egyptische douane aanstaande vrijdag vakantie heeft is het plan gewijzigd. Volgend de planning zullen we namelijk aanstaande vrijdag Egypte verlaten en Soedan binnenrijden maar zonder douane wordt dat een riskant. Dus we vertrekken een dag later en halen die vertraging later in met een extra lange bus-etappe. Dat betekent dus wel minder fietsdagen in Soedan, jammer maar zo is het is nu eenmaal. Allemaal bedankt voor jullie reacties op de blog, erg leuk! Hopelijk begrijpen jullie dat ik niet op elke opmerkingen reageer. Ik probeer wel de vragen die ik op de blog, in de mail of via WhatsApp krijg te beantwoorden. Bijvoorbeeld: “Waar blijven de drone opnames?” Helaas, we zullen het zonder drone moeten doen, want de wet- en regelgeving in de landen waar we doorheen fietsen maakt het onmogelijk om een drone mee te nemen op de Tour d’Afrique. In de meeste landen moet je een licentie hebben en in Egypte is het zelfs verboden om een drone te bezitten en riskeer je een gevangenisstraf. En dat is onhandig op weg naar Kaapstad omdat je dan kostbare tijd verliest. Voor ons vertrek vanuit het beach resort op donderdag gaat alles goed. Met uitzicht op een prachtige zonsopgang ontbijten we in het hotel. Met oploskoffie. De eerste echte hoogtemeters staan ons te wachten en ik vertrek in een groepje van zeven richting de woestijn. Als je van de woestijn houdt, zoals ik, is het landschap prachtig. Anders lijkt het me dodelijk saai: 145 km zand en rotsen. De weg slingert en stijgt langzaam. Het stijgingspercentage varieert maar ligt meestal tussen de 1 a 2 procent en dat is goed te doen. Op haar titanium fiets en op een groot verzet verlaat de Duitse Alexandra al snel de groep en die zien we pas in het bushcamp weer terug. Zij is sterk! Even later slaat de zon toe, het wordt erg warm en dus moeten we, naast veel fietsen, ook veel drinken. Misschien is iedereen moe aan het worden want voor de lunch zijn er twee valpartijen, allebei veroorzaakt door een stuurfout. De eerste keer is het de Schot Alistair die keihard op het asfalt terecht komt. Hij laat zich niet kennen en stapt snel weer op om door te fietsen. Een paar schaafwondjes op knieën en ellebogen deren deze sterke vent niet. Even later lukt het Emma niet om een steen op de weg te ontwijken en zij valt, Jenna valt met een koprol over haar heen. Ze komen er allebei met een paar schaafwonden van af. Maar dit keer kunnen we niet verder want het stuur van Emma’s fiets staat scheef en haar remschijf is verbogen. Onder toeziend oog van de Egyptische politie en met telefonische hulp van onze mecanicien Jordan weet Alistair met een grote aluminium bandenlichter de schijf weer een beetje recht te krijgen. Kennelijk zit de schrik er een beetje in want in het stuk tot aan de lunch valt de groep uit elkaar. Als we bij de lunch zijn blijkt dat Alistair echt een enorme schaafwond en bloeduitstorting op z’n linker bovenbeen heeft opgelopen door de val. Hij geeft het niet graag toe maar zijn ledematen worden stijf en hij heeft pijn. Hij kan ook nog lachen, dit hoort nu eenmaal bij fietsen zeg hij. Ook hij is sterk! Helaas is er in de woestijn geen ijs om de zwelling tegen te gaan. Na de lunch, die bestaat uit guacamole, komkommer en tomaten op pitabrood, is er nog 70 kilometer te gaan tot aan het bushcamp. Afgezien van de tegenwind verloopt de rest van de rit voorspoedig. De padvinderij van Qena heeft een muzikale ontvangst voorbereid en even later zetten we onze tenten op in ons eerste bushcamp, er is geen sanitair maar de grote truck heeft water aan boord. Terwijl Jordan het druk heeft met het herstellen en opnieuw afstellen van een aantal fietsen, verzorgt Miles een heerlijke maaltijd met rijst, salade en kip en rond kwart voor acht zijn de meesten in hun tent en is het stil in het kamp. De politie waakt over ons. De volgende ochtend om vijf uur zetten de fietsers hun hoofdlamp op en beginnen in het donker aan de opbreek- en  inpakprocedure. Het lijkt wel alsof de hoeveelheid spullen die ik in mijn daily bag moet proppen met de dag groeit. Hij gaat bijna niet meer dicht. Na het ontbijt, met echte koffie, sta ik totaal onbedoeld als één van de eersten klaar om te vertrekken, samen met Marty en Craig. Daar gaan we dan, op weg naar Luxor en op weg naar onze eerste rustdag, nog maar 106 km van ons verwijderd. Het asfalt is goed, de weg glooit af en toe een beetje en het kleine beetje wind is soms zij, soms tegen. We fietsen met z’n drieën lekker door en bereiken onder politiebegeleiding als eersten de lunch en als eersten de stad Luxor. We zien een groep van tientallen mensen met bontgekleurde vlaggen langs de weg, het lijkt op een soort feestelijke demonstratie ofzo. Als we er langs rijden dringt het pas tot ons door dat deze mensen hier allemaal zijn om ons welkom te heten, we zijn aangekomen bij ons hotel en dit is een hele warme, hartelijke ontvangst! Na aankomst volgt een heerlijke douche, een paar koude Egyptische biertjes en een wandeling langs de Nijl en door de kleine marktstraatjes. Dan neemt Dominik afscheid van de groep. Hij had zich voor zes etappes ingeschreven en vliegt vanuit Luxor weer terug naar Duitsland. Op deze manier heeft hij zijn zus Alexandra uitgezwaaid maar nu roept thuis weer de plicht. Voor ons twee rustdagen in Luxor, sommigen in een hotelkamer, anderen in hun tent. Ik slaap ook in mijn tent. Er staat ons vast nog een heleboel te wachten op weg naar Kaapstad.

Wind mee en vijf sterren

Vandaag zitten we op een beach resort. Het moet wel vijf sterren zijn want als we aankomen krijgen we een handdoek aangereikt en een welkomstdrankje. We kamperen op een zandstrand van de Rode Zee en we hebben de luxe van vijf sterren sanitair en bier. We nemen het ervan want morgen zullen we in een bushcamp slapen. Leuk om jullie reacties op de blog te lezen! Ik hoop dat jullie door de verhalen een beetje een indruk krijgen van onze tour. En hopelijk zullen er posts op deze blog blijven komen. Soms zullen we geen bereik hebben, of is de electriciteit op, of is er geen tijd vanwege de lange etappes, of is er gewoon geen zin om te schrijven vanwege de vermoeidheid. In ieder geval waren de afgelopen twee dagen goed te doen. De derde etappe 135 km over vlak terrein met goed asfalt en wind mee. Door rustig te rijden en goed op elkaar te letten lukt het om de groep bij elkaar te houden. De stemming was goed. We eindigen op een kampeerterrein waar iedereen snel z’n tent opzette. Althans… sommigen zijn duidelijk heel ervaren, terwijl het bij anderen duidelijk de eerste keer is dat hun tent wordt uitgepakt. Bij hun duurt het iets langer. Voor de eerste keer mag onze kok Miles zijn kookkunsten laten zien en hij zet ons één van zijn specialiteiten voor: spaghetti. Echt fietsersvoer en de meesten schuiven het met grote happen naar binnen. ’s Avonds gaat vrijwel iedereen vroeg naar z’n tent. Rond 20.30 is het nacht in het kamp. De volgende ochtend is het stressen om kleding, slaapzak, tent, matras, toiletspullen, en al die andere zaken weer in de plunjezak te krijgen. Maar uiteindelijk lukt het iedereen, zelfs Alistair die vakkundig enkele minuten lang zijnplunjezak op de grond beukt om ruimte te maken. De etappe is maar 80 km vandaag en we starten rond 7.00 uur. Dezelfde condities als gisteren: redelijk goed asfalt en wind mee, door de zandwoestijn en langs de Rode Zee. We starten als laatsten en onderweg komen we iedereen tegen. Sommige fietsers haken bij ons groepje aan en fietsen mee zodat onze groep langzaam groeit tot zo’n tien fietsers. Om 10.00 zijn we klaar met de lunch. Lunch om 10.00 voelt toch een beetje vreemd maar ze zeggen dat we alle het gezonde eten moeten eten wat we maar kunnen vinden. Onderweg maakt onze lokale fietser Ahmed een paar opnames met z’n Gopro. Met een gangetje van rond de 35 km per uur komen we rond 10.30 aan bij het beach resort. De tenten staan een stuk sneller dan de vorige dag en daarna nemen we een heerlijke duik in de zee, met fietskleren en al. Morgen zullen we de kust van de Rode Zee verlaten om richting de stad Luxor aan de Nijl te gaan. Dat zal twee dagen kosten. Kaapstad is nog ver weg!

IMG_20180110_120716DSC00090DSC00088DSC00081DSC00084DSC00085DSC00086IMG-20180110-WA0006

De kop is er af!

De eerste twee etappes zitten er op! Gisteren hebben we 112 km gereden van Cairo naar de Rode Zee en vandaag 148 km langs de Rode Zee naar het zuiden. Op de ochtend van vertrek maakt iedereen zich paraat en Harjan en Hil nemen voor vier maanden afscheid. Het vertrek vanuit Cairo is een spektakel, de Egyptische politie wil duidelijk geen enkel risico met deze tour nemen en met zwaailichten en sirenes begeleidt een heel leger van agenten ons kleurrijke konvooi door de drukke straten van Cairo naar de pyramides. Daar moeten we poseren voor een groep journalisten en fotografen zodat de Tour de nodige media-aandacht zal krijgen. Voor onze veiligheid worden we vervolgens per bus naar de andere kant van Cairo vervoerd om daar te starten. Na een uur is het dan eindelijk zover: op de fiets om de eerste echte kilometers te gaan maken! En dat is lekker! Het waait behoorlijk en de wind is schuin tegen. We moeten direct flink aan de gang en al na enkele kilometers rijden een aantal snelle mannen in een waaier op kop. Het is duidelijk dat er een paar racers tussen de deelnemers zitten. Het gaat lekker hard maar het lijkt me onverstandig om al op dag één met onze krachten te gaan smijten. Dus zodra onze lokale meefietser, Ahmed uit Cairo moet lossen laat ik me ook terugzakken en de Schot Alistair doet hetzelfde. We verzamelen nog wat fietsers bij elkaar en samen rijden we tegen de wind in naar de Rode Zee. We hebben onze eigen politie-escorte, een soort half-gepantserde pickup, die het verkeer, vooral de vrachtwagens, vakkundig bij ons vandaan houdt. We overnachten in een hotel aan de Rode Zee. Ik deel een kamer met Don, de oudste deelnemer aan de Tour. Hij komt uit de VS en is 68 jaar als ik het goed begrijp. Bovendien heeft hij een flinke vergroeiing aan zijn linker voet wat het fietsen moeilijk maakt. Na een goed maal en een goede nachtrust maken we ons klaar voor de tweede etappe. Don verwacht dat hij tot de lunch zal fietsen en dan met de lunchtruck mee zal rijden naar het hotel. De etappe is 148 km richting het zuiden, langs de Rode Zee. Het is allemaal goed asfalt en er staat een stevige noordenwind. Wind mee dus. Na een ontbijt met instant koffie in plaats van versgemalen bonen vullen we onze bidons bij de truck en kunnen we om tien voor zeven starten. Met politie-escorte en zonder problemen rijden we tussen de Rode Zee links en een eindeloze zandwoestijn rechts met een flink tempo naar de lunch. Daar komen we rond 10 uur aan. Beetje vroeg voor een lunch maar het pita brood met tonijnsalade gaat er goed in. Na de lunch rij ik met Richard uit de VS door naar ons volgende hotel. We rijden over prima asfalt door een vlakke droge zandvlakte met af en toe uitzicht op de Rode Zee. De wind is nog steeds gunstig, de Cube rijdt geweldig en de benen zijn goed. En daarom gaat het hard en we halen regelmatig 47 km per uur. Het is heet. Vlak voor twaalven komen we aan bij het hotel en na een lekkere douche loop ik samen met Alistair en Richard het stadje in. We drinken Arabische koffie in een café met plaatselijke oude mannetjes, Richard durft zelfs mee te doen met hun waterpijp. Als we op de terugweg naar het hotel de straat willen oversteken moeten we stoppen voor een politieauto. En warempel, daarachter rijdt Don! Samen met Harriet, de teamarts, nog een politieauto, nog een politieauto en tenslotte een ambulance. Met zijn privé escorted heeft hij toch de hele etappe uitgereden en hij trekt veel bekijks. Een geweldige prestatie Don! En wij zijn vandaag allemaal een stukje dichter in de buurt van  Kaapstad gekomen.

Je kunt meer vinden over onze tour https://tdaglobalcycling.com. Ze hebben news, Twitter en Facebook. En ook nog een nieuwsberichtje: http://presstoday.net/بالصور-إنطلاق-رالى-دراجات-من-مصر-إلى-أ/

 

We hebben er zin in!

Er is nog weinig te melden, niks eigenlijk. Want we hebben nog steeds niet gefietst… Maar de zenuwen veranderen in een gezonde spanning, een spanning die ik herken. Hetzelfde gevoel wat ik al vaker heb gehad voor zware fietstochten. Ik ga het echt doen, het is bijna zover, over twee dagen zit de eerste etappe er al weer op! De meeste mensen heb ik inmiddels ontmoet tijdens een feestelijke borrel gisteravond. Ze komen uit alle windstreken: Europa, Noord-Amerika, Zuid-Afrika en Nieuw-Zeeland. De VS en Canada zijn het best vertegenwoordigd. De meesten zijn boven de vijftig en gepensioneerd. Degenen die jonger zijn zitten vaak tussen twee banen in. Ze hebben allemaal één ding gemeen: iedereen is wel nerveus. Hebben ze wel de juiste spullen? Zullen ze niet ziek worden? Doet hun mobieltje het wel in Sudan? En ze vragen zich vooral af of ze wel fit genoeg zijn. Een terechte vraag voor een aantal van de heren denk ik overigens. Maar… ik heb inmiddels geleerd dat je bij fietsen nooit moet uitgaan van de eerste indruk… We zullen zien. Vanochtend hadden we de eerste “rider-meeeting”. Dat ging over eten, slapen, hygiëne, gezondheid, veiligheid, fietsonderhoud, en nog veel meer. Daarna hadden we de “bike build-up workshop”. Die duurde twee uur en toen waren nog niet alle fietsen klaar. Sommigen hadden hun fiets vrijwel helemaal uit elkaar gehaald voor het vliegtuig. Morgen weer zo’n sessie. En dan op zondag om 6. 00 stappen we op. Mijn fiets is helemaal klaar staat in mijn hotelkamer en lijkt vragend naar me te kijken: “Wanneer gaan we? Wanneer gaan we nou eindelijk?” Hij heeft er zin in, ik ook!

 

Begin met afscheid

Het is zover, een paar slapeloze nachten en een  paar drukke dagen en opeens sta ik hier op Schiphol. Maar gelukkig niet alleen! Dankzij alle hulp zit mijn fiets zo in zijn grote kartonnen doos en  dankzij de harde wind heb ik vertraging en kunnen we met elkaar nog even gezellig lunchen. Maar dan breekt het gevreesde moment toch echt aan. Afscheid van alle lieve thuisblijvers valt niet mee! Stiekem vraag ik me toch af waar ik eigenlijk aan begin… Is dit wel zo’n goed idee? Ach, het is maar vier maanden, die zijn vast voorbij voordat je het weet. Nu rennen want mijn vlucht vertrekt!

Het aftellen is begonnen

Het begon allemaal als een leuk idee en een stoere uitdaging. En het was nog zo ver weg. Gewoon door Afrika fietsen, van noord naar zuid. Genieten van het fietsen, het eindeloze fietsen dag in dag uit, en genieten van de mooiste natuur ter wereld. Maar nu komt het steeds dichterbij en zo langzamerhand merk ik dat ik eigenlijk toch wel een beetje zenuwachtig ben. Het regelen van de vaccinaties tegen tropische ziekten, het zorgen voor de fiets die minstens zo lang mee moet als ik zelf, alle spullen voor de bushcamps verzamelen en zorgen dat ze in twee tassen passen, de vliegtickets, de visa afhalen bij ambassades waar de werkwijze vermoedelijk nog hetzelfde is als 200 jaar geleden, de geldzaken die gewoon moeten doorgaan en nog zo veel andere dingen…. En tussendoor wil ik eigenlijk gewoon nog even lekker trainen en de broodnodige kilometers maken. Maar fietsen met dit weer…? Maar boven alles realiseer ik me dat het onvermijdelijke afscheid van heel veel lieve mensen heel snel dichterbij komt en dat maakt me nog veel zenuwachtiger. Niet te veel aan denken… eerst nog Kerst en oud en nieuw vieren.

IMG_4792